پـــــسر شـــمالــــی

تئاتر اولین ابداع بشر است و سپس راه را برای تمام اختراعات و اکتشافات بعدی باز کرده است.
تئاتر زمانی متولد می شود که انسان کشف می کند می تواند خودش را تماشا کند، می فهمد که می تواند خودش را در حال تماشا کردن ببیند، خودش را در حین انجام عمل و در حال تماشا کردن ببیند.
انسان در حین تماشای خود به این می اندیشد که ماهیتش چیست، چه نیست و چه می تواند باشد. درک می کند در کجاست، در کجا نیست و کجاها می تواند برود. یک سه گانه اتفاق می افتد، من مشاهده گر، من در حال انجام عمل و آن دیگری که من نیستم … «آگوستو بوال»

بدون شک یکی از مهمترین و برجسته ترین جشنواره های تئاتری کشور که قرار است یکی از چندین بخش بزرگ ترین فستیوال تئاتر ایران، «جشنواره ی بین المللی تئاتر فجر» را تشکیل بدهد، همین جشنواره های تئاتر استانی باشد که همه ساله در سراسر کشور برگزار می شوند، تا دانش، خلاقیت، نوآوری و پیشرفت هر استان را به رُخ تئاتر ایران بکشد.

یکی از استان هایی که چندین سال است که این تجربه، علم و دانش را به رُخ می کشد، استان مازندران است.

امسال هم مانند سال های قبل گلادیاتورهای تازه نفس، و پردانش تئاتر مازندران در بیست و پنجمین سال برگزاریش گردهم آمده اند تا محصول جدید خود را که در آزمایشگاه های تخصصی تئاتری خود با ظرافت و دانش خلق کرده و به آن جان داده اند را روی صحنه به تماشا و رُخ همگان بکشند.

تئاتر پر افتخار مازندران از برگزاری اولین فستیوال بزرگ فجر در سال ۱۳۶۱ با نمایش «مطلع» به کارگردانی حسین کلامی تا دوره ی سال ۱۳۹۱ با نمایش «تولدت مبارک سامی» به کارگردانی صاحب آهنگر، تأثیر فراوانی در معرفی و جایگاه تئاتر مازندران داشته اند، یکی از مهمترین ارکان تشکیلاتی و حمایتی گروه ها برای شرکت در جشنواره استانی و معرفی آنها به مناطق کشور و در آخر انتخاب به عنوان نماینده ی استان به فجر، واحدهای کارشناسی تئاتر شهرستان ها و استان است که با اطلاع رسانی، حمایت و هدایت صحیح گروه های نمایشی می توانند تأثیر بسزایی داشته باشند، که در این چند دوره ی گذشته ی جشنواره ی استانی به وضوح می توان تأثیرش را در استان مشاهده کرد،

گروه های نمایشی نیازمند حمایت هستند، نیازمند پیگیری کارشناسان کاربلد و خبره هستند که با برنامه ریزی دقیق و حمایت از گروه ها از زمان انتخابشان برای جشنواره ی استانی تا رسیدن به فستیوال فجر کنارشان باشند، تا گروه های نمایشی فقط و فقط با روانی آرام به فکر اجرای اثرشان باشند.

تئاتر مازندران پس از جدایی از استان گلستان به یک ثبات زمانی و مکانی دست یافت، از آنجا بود که استعدادهای خلاق، پردانش و پرانرژی خود را به آزمایشگاه های تئاتری معرفی کردند، تئاتر تولید کردند، به جشنواره های استانی مازندران، شکل و محتوای دیگری دادند، تعداد نویسندگان، کارگردانان، بازیگران، طراحان و … بیشتر و بیشتر شد، و تأثیرشان برای تئاتر ایران آنقدر پر رنگ شد تا جایی که تئاتر مازندران در ایران جایگاه، اعتبار، قدرت و دانش بدست آورد.

حالا امسال هم قرار است که ما شاهد اتفاقی دیگر برای تئاتر استان باشیم، قرار است تا آمادگی و دانش این گلادیاتورهای تازه نفس را روی صحنه ببینیم.

باید دید در پایان از بین هشت نمایش تئاتر استان، کدامشان، با دانش تر، خلاق تر و تازه تر هستند، کدامشان قرار است نماینده یا نمایندگان استان در مناطق کشور باشند و مهمتر از آن فاتح مناطق خود باشند، برای فتح «فجـر» …

تا این مسیری که چهار سال پیاپی است که به دست همه ی مسئولین و هنرمندان تئاتر استان برای رسیدن به فجر هموار شده هموار بماند، در سالهای بعدی هموارتر شود، چراغانی شود، تا دوباره مازندران در نور و سکو باشد، بر بلندی در اوج …

منبع:نسل نو